Slotbeschouwing competenties

Het zit erop! Na 6 jaar studie, waarvan de laatste 3 jaar voornamelijk co-schappen, ben ik bijna afgestudeerd. Het enige wat ik nog moet doen om mijn bul te mogen ontvangen is een gesprek met een lid van de examencommissie over wat ik allemaal geleerd heb dit laatste jaar. Dat gaat aan de hand van de 7 competenties waarvan bedacht is dat je die nodig hebt om een goede arts te worden: medisch handelen, communicatie, samenwerken, kennis & wetenschap, maatschappelijk handelen, organiseren en professionaliteit. Dat klinkt natuurlijk allemaal mooi, maar wat het precies betekent is mij nog niet helemaal duidelijk. Of zoals onlangs in het artsenblad Medisch Contact stond: "tja, het staat aardig op papier, maar hoe onderwijs en train je dat?"

Als ik ben afgestudeerd ga ik een jaar op een afdeling Chirurgie werken, als onderdeel van mijn opleiding tot tropenarts. Nu ik arts ben valt er weinig meer te webloggen: het nieuwe is er een beetje af en ik heb natuurlijk amper tijd om te eten, laat staan om een beetje te niksen achter mijn pc. Dit wordt dus mijn laatste post. Nu ik de laatste week toch zo lekker bezig ben met zelfreflectie pak ik de 8ste competentie, het bloggen, meteen mee.

Vergeleken met mijn eerste posts ben ik flink veranderd. Dingen die toen veel indruk maakten zijn nu onderdeel van het dagelijks artsenleven en zou ik nu nooit meer opschrijven. Ook merk ik dat mijn ideeën over patiënten en de zorg zijn veranderd. Ik heb nooit grote idealen gehad over het artsenberoep, maar de glans gaat er toch wel af. Artsen werken vooral heel veel en verdienen (zolang ze geen specialist zijn) helemaal niet zo veel als iedereen denkt. Je hebt veel verantwoordelijkheid, maar staat er vaak toch vooral alleen voor. Voor patiënten heb je te weinig tijd om je te verdiepen in de persoon achter de klacht en dit vind je vaak niet erg omdat sommige patiënten vreselijk irritant en ondankbaar zijn. Maar ondanks dat ben ik heel gelukkig arts te zijn, want het blijft een mooi beroep. Afwisselend, uitdagend, waarbij je lastige problemen moet uitzoeken en naast theoriekennis ook praktisch bezig bent. Contact tussen arts en patiënt is heel anders dan hoe mensen buiten het ziekenhuis met elkaar omgaan, maar is daardoor wel bijzonder. Het gaat om de gezondheid van de patiënt, en dat is toch zo'n beetje het belangrijkste en intiemste dat er is. Met sommige patiënten heb je wel de tijd een leuke band op te bouwen en dat geeft veel voldoening.

Als ik mijn blog zo teruglees heb ik veel meegemaakt de afgelopen jaren. Nu weer een nieuwe fase: een beginnend arts. Woei!

Altijd de dokter te vriend houden

Je hebt patiënten die overal stennis om schoppen en het altijd beter weten dan de dokter en je hebt patiënten die poeslief kunnen zijn als ze wat van je willen. Soms is dat een en dezelfde patiënt.
Pas geleden zag ik zo'n patiënt en het is eigenlijk wel grappig dat mensen niet doorhebben dat deze 2 benaderingen in 1 gesprek niet goed te combineren zijn.

De patiënte kwam klagen dat ze verkeerd was behandeld. Een half jaar eerder was ze gezien wegens knieklachten, die bleken te berusten op beginnende slijtage. Er was toen een kijkoperatie gedaan om die knie wat op te poetsen, een operatie die soms tijdelijk verbetering geeft. Dit had niet geholpen en mevrouw had een MRI-scan laten maken. Hierop had de radioloog gezien wat het probleem was: een kniekuil cyste. Op internet stond de behandeling: leegprikken. Waarom had de dokter dat niet bedacht?
Het kostte een halfuur om haar te overtuigen dat de cyste een gevolg was van de beginnende slijtage en al een half jaar eerder bij lichamelijk onderzoek was opgemerkt. Leegzuigen had dus geen zin; dat verandert niets aan de slijtage en de cyste komt snel weer terug.
Hierna veranderde haar houding: de dokter die eerst allemaal fouten had gemaakt was nu degene die het beste wist wat moest gebeuren. Maar wilde die aardige dokter ook een brief voor de verzekering schrijven dat het echt medisch noodzakelijk was geweest dat er met spoed een MRI in Duitsland was gemaakt vanwege de lange wachttijden in Nederland?
De MRI was nooit door ons aangevraagd en ook nergens voor nodig (een MRI kun je evt. maken vóórdat je opereert, maar na een operatie zie je niks nieuws op een scan), laat staan met spoed in Duitsland. Dat mensen zelf willen dokteren is natuurlijk allemaal leuk en aardig, maar dan moeten ze het ook zelf betalen.

How to fake like you are a nice and caring person

Over een half jaar word ik losgelaten op de arbeidsmarkt. Gelukkig is er genoeg werk voor artsen. Toch is het niet zo simpel om als net afgestudeerde arts een opleidingsplaats (om te specialiseren) te vinden. Ik wil de tropenopleiding gaan doen en daar valt het denk ik wel mee met de concurrentie, maar ook ik zal moeten solliciteren.
Gisteren werd een sollicitatieworkshop georganiseerd voor bijna afgestudeerde geneeskundestudenten. De opkomst was groot; de sollicitatiestress heeft blijkbaar al toegeslagen. Alleen de enkele gelukkigen die al een baan hebben bemachtigd konden rustig thuis blijven.
Het was een erg leerzame avond en het was bemoedigend te merken dat iedereen met dezelfde problemen zit. Eigenlijk is mijn CV niet eens zo heel leeg! Ook fijn om te weten dat je je goed kan voorbereiden op zo’n gesprek. Dat scheelt weer een paar milligram valium. De sfeer was gezellig; iedereen zit in hetzelfde schuitje, we kregen broodjes én we hadden profi readers.

Now go to your blue booklets right now. I want you to turn to page 18 in your blue booklets.

This is fucking bullshit!

I want you to go to your white, your white books. That's what I want you to go to. Go to 23 in your white books.

Koetjes en kalfjes

Mijn co-schappen liggen achter me, maar voor ik me officiëel dokter Rob mag noemen moet ik nog wetenschappelijk onderzoek doen. Men mag natuurlijk niet denken dat geneeskunde alleen maar een beroepsopleiding is!

Een arts moet ook iets weten van basaal medisch onderzoek, vind ik. Bovendien heb ik 2 jaar geleden al patiëntonderzoek gedaan. Ik ging dus nu het laboratorium in. Alle belangrijke medische ontwikkelingen beginnen immers in een reageerbuisje.

Ik doe onderzoek naar MRSA. Maar vorige week mocht ik mijn øse en epjes in de kast laten staan en de wijde wereld in. En niet zomaar wijd, ik zou zelfs durven zeggen wijds, of zelfs weids. Een boerderij dus. Sinds 2 jaar is bekend dat je MRSA niet alleen kan oplopen in een (buitenlands) ziekenhuis, maar ook door contact met varkens. Vee kan ook de Staphylococcus aureus dragen en aangezien er in de bio-industrie enorm veel antibiotica wordt gebruikt is het onvermijdelijk dat er een variant ontstaat die niet meer gevoelig is (MRSA dus). Dat is bij varkens al aangetoond, maar of voor vleeskalveren hetzelfde geldt is nog een beetje de vraag. Leuk om te onderzoeken dus. En leuk om een keer op zo'n boerderij te zijn. Al stonk ik wel naar dier...

En het is ook slecht voor de gezondheid van je kleren

Steeds meer landen verbieden het roken in de horeca. In de afgelopen jaren hebben Malta, Italië, Ierland, Schotland, Noorwegen en Zweden het rookverbod al ingevoerd. België, Frankrijk en Engeland volgen binnenkort. Nederland blijft nog achter: een rookverbod is hier pas in 2009 gepland.
Rokers zijn jarenlang weggekomen met het argument dat nooit bewezen was dat meeroken in restaurants schadelijk is. En dat is ook zo. Zelf roken was natuurlijk duidelijk. Ook dat niet-rokende echtgenoten van rokers een slechtere gezondheid hadden dan controle-personen. Maar dat is niet heel erg direct bewijs en zegt sowieso niet veel over meeroken in de horeca. Dit is ook niet heel makkelijk in goed onderzoek te bewijzen. Maar door die rookverboden zijn er nu onderzoeken naar de gezondheidseffecten die dat heeft gehad.
In de Italiaanse regio Piemonte was in 1 jaar een duidelijke vermindering van het aantal ziekenhuisopnames in verband met een acuut hartinfarct; een relatieve afname van 11%. Eén procent hiervan is te verklaren door de directe effecten van het roken; de overige 10% door een afname van het risico van niet-rokers. In Montana in de VS werd een soortgelijke daling gezien.
Serveersters in Schotse pubs kregen direct een verbetering van longfunctie en ademhalingsklachten nadat het rookverbod was ingesteld.
Over de effecten op bijvoorbeeld kanker is nog niets bekend. Dit is omdat het effect van roken op kanker veel langer op zich laat wachten en het verwachte effect ook kleiner is, omdat er een hogere "dosis" tabak nodig is om kanker te veroorzaken.
Een ruime meerderheid van de Nederlanders is voor een rookverbod; dus zo politiek ingewikkeld moet het toch niet zijn. Zou de tabaks- en horecaindustrie zo machtig zijn? Of komt het omdat veel politici zelf roken?

Patiënten onderschatten huisartsen en overschatten hun bloedende vinger

Vorige week stond er een interessant stukje dat zieke mensen voor spoedeisende hulp te vaak naar het ziekenhuis gaan. Meestal kan de huisarts het ook wel af.

Dit is me al vaker opgevallen. Ik denk dat veel patiënten hier zichzelf mee in de vingers snijden (voor zover dat al niet de reden was naar het ziekenhuis te gaan). In het ziekenhuis moet je met niet-levensbedreigende zaken vaak uren wachten op behandeling, terwijl het op de huisartsenpost vaak veel sneller gaat.

Maar het ligt niet alleen aan de patiënten. Tijdens mijn huisartsenstage heb ik ook diensten gedaan op een huisartsenpost die in het ziekenhuis was gevestigd. Daar was het zo geregeld dat alle patiënten die 'aan kwamen lopen' eerst gezien moesten worden in het ziekenhuis, ook al hadden ze een 'huisartsenklacht'.
Veel mensen maakt het niet uit door wie ze geholpen worden en bellen niet voordat ze naar het ziekenhuis gaan, dus het kwam vaak voor dat mensen uren met hun potje urine zaten te wachten voor de Eerste Hulp, terwijl in dezelfde wachtkamer patiënten voor de huisartsen snel werden geholpen.
Ideaal voor de chirurgen; die konden voor ruim 200 euro kleine wondjes hechten en blaasontstekingen behandelen. De huisartsen waren hier niet zo blij mee en veel patiënten ook niet, maar blijkbaar hadden de chirurgen de meeste macht. Of de langste piemels. Geen idee hoe ze dat uitvechten, eigenlijk...

Verschoningsrecht

Daar ben ik weer! Ik ben sinds 2 weken bezig met mijn zogenoemde semi-arts stage. Zeker interessant, maar nog geen anekdotes om te anekdoten.

Gelukkig is er genoeg actueels om over te bloggen en dat ben ik van plan dit weekend te doen. Eerst maar over alle berichten over journalisten die door het OM gegijzeld werden omdat ze hun bronnen niet prijs wilden geven. Er wordt zelfs gesproken verschoningsrecht voor journalisten in te voeren. Een interessant idee, maar ik vraag me af wat je eraan hebt.

Het verschoningsrecht geldt nu al voor bepaalde beroepen, waaronder die van arts. Het verschoningsrecht houdt in dat een getuige het recht heeft te weigeren op bepaalde vragen van een rechter antwoord te geven. Verschoningsrecht geldt voor familieleden van verdachten in strafzaken en voor houders van beroepsgeheim, zoals artsen, advocaten en notarissen.
Dit zijn beroepen die een aanzienlijk maatschappelijk belang hebben. Dit belang kan alleen gediend worden als aan de beroepsbeoefenaar volledig vertrouwen wordt geschonken. Verder moet verantwoorde beroepsuitoefening door een adequate opleiding gewaarborgd zijn.

Ik vraag me af of dit voor journalisten geldt. Van bovengenoemde beroepen kan ik me het nut van beroepsgeheim voorstellen. Een arts kan zijn werk niet doen als patiënten niet de hele waarheid durven te vertellen omdat ze bang zijn dat de arts dit doorvertelt. Bij journalisten lijkt het belang me iets minder. Bovendien kan informatie ook anoniem aan journalisten worden doorgespeeld. Ook hebben niet alle journalisten een opleiding gehad en vraag ik me af of de School voor Journalistiek lessen heeft over beroepsgeheim.

Los hiervan denk ik dat het verschoningsrecht in het geval van het lekken bij AIVD geen oplossing is. Het beroepsgeheim en het samenhangende verschoningsrecht hebben namelijk hun beperkingen. Ten eerste wordt het beroepsgeheim beperkt door bepaalde wetten. De Infectieziektenwet verplicht artsen bijvoorbeeld bij bepaalde ernstige besmettelijke ziekten patiëntgegevens vrij te geven. Dit uiteraard omdat het belang van een grote groep mensen voor gaat voor die van het individu. Ook kan een rechter het verschoningsrecht "overrulen" als hij vindt dat het maatschappelijk belang zwaarder weegt dan het beroepsgeheim.
Hadden ze verschoningsrecht gehad, zouden deze journalisten zich dus misschien in eerste instantie kunnen beroepen op hun verschoningsrecht; in tweede instantie had de rechter ze ongetwijfeld gedwongen hun bronnen prijs te geven. Zo niet, dan waren ze toch weer gegijzeld.

p-waarden

Ik ben met mijn laatste jaar begonnen! En nog leuker: ik ben nu met mijn laatste vak bezig. De rest van het jaar is allemaal stages. Eerst nog even snel wat dingen bijbrengen die een aanstaand arts moet weten. Een paar colleges van het broodnodige Medische Psychologie, Medische Ethiek, Public Health en Medisch Recht.

Het belangrijkste gaat echter over Evidence Based Medicine. Er wordt heel veel geneeskundig onderzoek gedaan en via internet zijn tegenwoordig de samenvattingen van miljoenen artikelen te downloaden. De ontwikkelingen volgen elkaar razendsnel op en de hedendaagse arts wordt geacht de recentste informatie toe te kunnen passen op zijn patiënten. En kritisch te kunnen beoordelen. Dat leren we dus allemaal nu (een beetje laat, zo aan het eind van de studie, maar vooruit).

Op deze grafiek zijn meerdere onderzoeken naar een levensreddende behandeling samengevat. Al begin jaren 80 werd gevonden dat alle uitkomsten samengevoegd de behandeling waarschijnlijk succesvol zou zijn (zo'n 20% minder kans op sterfte). De p-waarde was toen al kleiner dan 0,001. De kans dat het effect berustte op statistisch toeval en in werkelijkheid toch ongunstig zou zijn, was minder dan 0,1%. Dat was blijkbaar nog niet genoeg, want na deze publicaties zijn nog tal van onderzoeken naar dezelfde behandeling gedaan. Zelfs toen eind jaren 80 een kans van kleiner dan 0,001% werd berekend zijn daarna nog bijna 30.000 patiënten onderzocht om nog meer zekerheid te krijgen. Daarvan is de helft een behandeling onthouden waarvan het praktisch zeker was dat ze daar 20% minder kans mee hadden om te sterven. All in the name of science...

Bleh... politiek

Minster Hoogervorst, het licht dat ons in de afgelopen periode (bijna) de medicijnknaak gaf, marktwerking en DBC's in ziekenhuizen invoerde, artsen hun eigen studie wil laten betalen en onlangs de academische titel van artsen wilde afpakken, heeft weer een nieuw idee.

In de Volkskrant stond gisteren dat hij wil dat het uurloon van medisch specialisten omlaag gaat. Nu zie ik ook wel in dat de kosten in de zorg de pan uitrijzen en dat er bezuinigd moet worden. Ik snap alleen niet waarom Hoogervorst al jaren (zie hierboven) maatregelen wil invoeren die niet praktisch zijn en óf geen belangrijke besparing opleveren óf juist de mensen treffen die je wat mij betreft beter niet nog meer moet belasten. Ik kan zo een paar maatregelen opnoemen die beter werken (bij verlopen patent verplicht alleen goedkope, generieke geneesmiddelen voorschrijven bijvoorbeeld) en sowieso gaat het meeste geld om in kosten van behandelingen, niet van behandelaars.

Enfin. Ik wil het hierbij toch even voor de specialisten opnemen. In de afgelopen jaren was het me juist hoe opgevallen hoe hard veel artsen werken (niet altijd een fijn vooruitzicht trouwens) en het verbaasde me dus erg dat ze nu nog harder moeten werken.

Ten eerste denk ik dat het met de lonen van die specialisten wel meevalt. Natuurlijk verdienen ze goed, maar ik denk dat er maar weinig mensen zijn die met hoge cijfers en een exact pakket VWO halen, 10-15 jaar hard leren/werken en daarna minder verdienen dan een specialist. Zeker als je in de zorg gaat werken, al hebben tandartsen en apothekers het dan ook nog "beter". Er zijn veel beroepen (vooral bedrijfsleven, zelfs de overheid) waar meer verdiend wordt en daar hoor je niks over.

Ten tweede vind ik dat specialisten wel recht hebben op een goed salaris. Ze hebben nog wat in te halen, aangezien ze pas als ze de dertig gepasseerd zijn goed gaan verdienen. Het zijn mensen met een heel hoge opleidingsgraad en hebben stressvol werk met veel verantwoordelijkheid, natuurlijk voor patiënten, maar vaak ook financiëel.

Als laatste viel me op dat in dat artikel stond dat specialisten erg weinig werken (maar 180 dagen per jaar). Vreemd, want ik heb de afgelopen jaren op 10 verschillende afdelingen in verschillende ziekenhuizen gewerkt, maar ik heb nog nooit gezien dat specialisten weinig werken. Ik ben er misschien een handvol tegengekomen die 3 dagen werken (vaak i.v.m. kleine kinderen), de meeste werken 4 dagen en sommige zelfs 5. Dat komt uit op best veel uur per week, aangezien het lange dagen zijn en er nog diensten, administratie en bijscholing bijkomen. Als Hoogervorst een uurtarief wil vaststellen kan hij dat beter doen op basis van het aantal gewerkte uur dan het aantal gewerkte dagen.
Sowieso is het flauw om door het uurtarief te verlagen mensen te "verplichten" meer te laten werken. Zeker ook voor de mensen die nu al veel werken. Die gaan er zonder reden op achteruit. Ik kan me voorstellen dat je als overheid artsen die part-time willen werken stimuleert om meer te werken. Om alle specialisten te korten op hun salaris vind ik wel erg kort door de bocht.

Verslaafd

In het Medisch Contact van afgelopen week (MC35/2006: 1358) stond een artikel over de Britse schrijver en psychiater Theodore Dalrymple.

Hij heeft de controversiële opvatting dat de hedendaagse slachtoffercultuur zieken van verslaafden maakt. Dit in tegenstelling tot de gangbare medische wetenschap die verslaving als ziekte ziet, mogelijk zelfs met genetische oorzaken.
Verslaafden zijn zelf verantwoordelijk voor hun toestand volgens Dalrymple. Dat hersenen of aanleg daar iets mee te maken hebben is 'triviale nonsens'. Verslaafden vinden het maar wat makkelijk om een ziekte de schuld van hun problemen te geven en voor artsen is het makkelijker een ziekte te (proberen te) behandelen dan een mentaliteitsprobleem.

Niet gehinderd door enige kennis van zaken vind ik dit wel een leuke theorie. Misschien omdat het intuïtief best wel eens kan kloppen. Of natuurlijk dat ik soms niet zo goed weet hoe met verslaafden om te gaan.

Volgens mij is bewijzen vinden (voor of tegen) lastig. Als hij zegt dat verslaafden gewoon niet willen afkicken omdat ze een lui karakter hebben zeggen zijn tegenstanders dat dit juist komt door de genetische predispositie van verslaving. In ieder geval vind ik het wel leuk om er eens op een andere manier tegenaan te kijken.

Waar is mijn roddelflop?

Na op de afdelingen van alle grote specialismen stage te hebben gelopen vertoon ik nu mijn kunsten bij de mensen thuis. Huisartsgeneeskunde. Ik verwachtte al dat me dat erg leuk zou lijken en dat is gelukkig ook zo. Het huisartsenvak is heel anders dan wat er in een ziekenhuis gebeurt. Het contact is veel persoonlijker en er is veel nadruk op begeleiding, o.a. bij chronische ziekten en begin en eind van het leven. Ook de klachten zijn anders. Ongefilterd, dus het komt vaak voor dat iemand vertelt waar hij of zij last van heeft en ik geen idee heb hoe dat zou kunnen komen. Gelukkig lukt het bijna altijd orde in de chaos van klachten te scheppen (en dan eventueel door te verwijzen). En anders is het heel vaak mogelijk om even af te wachten, want het grootste deel van de klachten is onschuldig. Wat ik leuk vind is dat de patiënten en de klachten heel afwisselend zijn. Vaak niet ernstig, maar soms levensgevaarlijk en/of zeldzaam.

Vorige week zagen we met spoed een patiënte die 's ochtends nog op het spreekuur was geweest. Ze wist zich niks meer van de afgelopen dagen te herinneren en vergat steeds wat tegen haar gezegd werd. Hierdoor werd ze erg angstig en geagiteerd. De huisarts en ik herkenden het beeld als een Transient Global Amnesia; een onschuldig geheugenverlies, dat meestal binnen 24 uur weer opklaart. Een soort Memento dus, maar dan maar even. Erg gunstige prognose, want geen restverschijnselen of verhoogd risico op bijvoorbeeld een beroerte. Voor de zekerheid nog overlegd met de neurologe en inderdaad hadden aanvullende maatregelen op dit moment geen zin.
's Middags werden we gebeld dat de bedrijfsarts (die deze ziekte waarschijnlijk niet kende) had gezegd dat er toch echt een scan gemaakt moest worden. Heel irritant, want zo makkelijk was het niet om iemand zonder geheugen gerust te stellen en dat was nu allemaal weer ongedaan gemaakt.

O! zure ironie!

Antirookgoeroe Allen Carr heeft longkanker.

En dat terwijl hij al 23 jaar geleden stopte met roken. Carrs zakenpartner wijst op de invloed van passief roken:
"Allen vertoefde jarenlang in rokerige zaaltjes, terwijl hij rokers van hun verslaving probeerde te genezen."

Nu ben ik de laatste om te zeggen dat meeroken gezond is. En vies is het sowieso. Maar 33 jaar lang 100 sigaretten per dag lijkt me wel iets meer DNA schade veroorzaken. Dat maak je natuurlijk nooit meer ongedaan.

In tegenstelling trouwens tot de schade aan de bloedvaten, die wel (deels) omkeerbaar is.

Pratend kutje

Vandaag ben ik begonnen met mijn laatste reguliere co-schap in het ziekenhuis: Keel-Neus en Oor-heelkunde. Ik doe dat in het Gooi en dat merk je wel aan het soort patiënten. Maar er zijn (gelukkig) ook patiënten zonder een Rrrr (*aardappelgeluid*).

Vandaag zag ik een man met keelklachten. Toen ik vroeg of hij rookte, vertelde hij me dat hij "rookt, drinkt en neukt".
Gelukkig maar dat het laatste geen risico geeft op keelkanker!

We maakten een video opname van zijn stembanden en toen kon hij zelf zien hoe zijn stembanden eruit zagen:

"Lekkere kut!" merkte hij scherp op. En verdomd! De gelijkenis is toch best treffend, maar het was zelfs mij nog nooit opgevallen. Al dat gezeur over ringbaardjes is onzin; iederéén heeft een pratend kutje!

Iedereen is welkom!

Een paar maanden geleden heb ik zo'n programmaatje geïnstalleerd waarmee je kan zien wie er allemaal op je site komt. Erg interessant, vooral dat je kan zien met welke zoektermen iemand via een zoekmachine hier is beland. Mijn favorieten:

Chocoladesaus
Ik heb maar 1 teelbal kan ik toch kinderen krijgen
Hoe groot is de kans om besmet te worden van AIDS
Opvliegers ik ben 30
PORNO VERHALEN MEDISCH
Wat betekent uitslag negatief
Foto vrouwen abortus
Brooddoos tupperware
Ik laat veel winden

Ook apart was dat iemand via Google zocht op "Mozes" en toen op pagina 88 op mijn weblog stuitte.

Helaas was ik denk ik voor velen niet wat ze zochten, maar wie weet zijn er een paar blijven hangen. Mensen die veel winden laten zijn hier van harte welkom!

De andere kant van het wattenstaafje

Het is alweer een tijdje geleden geweest dat ik hier iets geplaatst heb. Het is niet dat ik er geen tijd voor heb; ik doe nu mijn dermatologie co-schap en dat betekent dat ik iedere dag om vijf uur thuis ben. Heerlijk! Toch nog een soort vakantie. Wel triest te realiseren dat ik amper weet wat ik met al die vrije tijd aanmoet.

Inhoudelijk is de dermatologie ook niet echt heel spannend. Een leuke afwisseling met huidziekten is het geslachtsziektenspreekuur dat in het UMC anoniem en gratis aangeboden wordt en tradioneel onder de dermatologie valt. Het consult is heel protocollair en alleen op het medisch relevante gericht, maar tussen de zinnen door krijg je wel een indruk van wat er zich op seksueel gebied allemaal afspeelt in Utrecht. En ik dacht dat ik redelijk vrijdenkend was...

Gemiddeld komen er op elk artsenspreekuur 2 patiënten zonder af te melden niet. Bij een anoniem spreekuur is dat nog erger. Vrijdagochtend kwamen in de eerste twee uur van de 8 patiënten er 6 niet opdagen. Niet heel vreemd met dit prachtige weer en de dag na de studenten-uitgaansavond, maar ik zat daar dus voor niks met mijn wattenstaafje...